Testowanej przez nas wersji Punto Evo nie ma już w ofercie. Mimo to warto przyjrzeć się jak wygląda popularny Fiat w sportowej odmianie. Na ulicach brylują bowiem budżetowe czarne klamki i plastikowe kołpaki.

Debiutujące w 2006 roku Grande Punto, szybko stało się przebojem. Okazało się sporo większe od poprzednika i miało przód, nawiązujący do stylistyki Maseratti. Było to skutecznym sposobem na klientów. Trzy lata później przyszedł czas na lifting. Nowa wersja zyskała zmodernizowany przedni pas, nowe tylne lampy i zupełnie inną deskę rozdzielczą. Przydomek Grande został zastąpiony przez Evo (jak ewolucja). Producent nie zdecydował się jednak na usunięcie z oferty starszego modelu. Oba były do tej pory oferowane równolegle. Punto Evo w testowanej odmianie wygląda rasowo. Ma niskoprofilowe opony na efektownych alufelgach, czerwone zaciski hamulców, spojlery i trzydrzwiowe nadwozie, które dodaje dynamiki. Mimo, że jestem zwolennikiem wersji przypominającej Maseratti, testowana specyfikacja Punto Evo prezentuje się wyjątkowo dobrze.

Wnętrze modelu jest wyraźnie ładniejsze od tego z Grande Punto. Kokpit ma ciekawszy, bardziej młodzieżowy kształt, elementy konsoli środkowej przywodzą na myśl inne nowe modele Fiata, zaś zestaw zegarów jest niemal żywcem przeniesiony z większego Bravo. Przez cała długość deski rozdzielczej biegnie miękka, perforowana wstawka z czerwonego tworzywa. W centralnej części umieszczono radioodtwarzacz pokryty lakierem fortepianowym, zaś poniżej – panel automatycznej klimatyzacji. Wnętrze, zwłaszcza z przodu, jest przestronne i obszerne. Przednie fotele, tradycyjnie dla Fiata, zamocowano dość wysoko. W mieście oznacza to lepszą widoczność, ale kierowcom żądnym sportowej pozycji za kierownica - może się nie spodobać. Z tyłu przestrzeni jest tyle co w konkurencyjnych modelach. Bagażnik ma 275 litrów pojemności (1030 litrów po złożeniu kanapy). Czeka w nim też niespodzianka – basowy głośnik będący elementem seryjnego zestawu audio.

Najciekawsze rozwiązanie testowanego Punto Evo znajdziemy pod maską. Jest tam doładowany benzyniak o pojemności 1.4 i mocy 135 koni mechanicznych. Jednostka nie oferowana juz niestety w tym modelu. A szkoda, bo maksymalny moment obrotowy wynosi 206 Nm i dostępny jest przy 1750 obr./min. Dynamika jest zadowalająca, choć, jak na taką moc w małym aucie, głowy nie urywa. Trzeba się też liczyć ze spalaniem na poziomie 10 litrów. Stosując zasady eco-drivingu na pewno uda się uzyskać lepszy rezultat. Pomoże w tym seryjny system start&stop. Do przeniesienia napędu służy sześciostopniowa skrzynia. Skok lewarka jest jednak za długi, a i precyzja powinna być lepsza.

 
Największym minusem testowanego auta jest to, że nie można go kupić. Obecnie trzydrzwiowa odmiana dostępna jest w wersji 65 lub 75-konnej. W przypadku pięciodrzwiowej - silnik 1.4 może mieć maksymalnie 105 koni. Gdy auto znajdowało się w ofercie, jego cena oscylowała wokół 65 tysięcy złotych. W standardzie było też bogate wyposażenie. Obecnie amatorzy szybkiej jazdy muszą zdecydować się na Abartha. Na koniec warto dodać, że do salonów wkracza właśnie wersja po kolejnym liftingu. Dotyczy on także nazwy – teraz, jak dawniej, będzie to po prostu Punto.

 
Michał Karczewski, fot. Maciek Medyj, luty 2012